Terugblik 2026

Reisverslag Zakopane 2026

Ook in 2026 is het weer gelukt om genoeg enthousiastelingen bij elkaar te krijgen voor onze jaarlijkse wintersportreis naar Zakopane. Met twee bussen trekken we dit jaar richting Zakopane. Dit doen we voor de 34e keer. Dat betekent dat we volgend jaar ons 35 jarige jubileum vieren. Wie wil daar nou niet bij zijn?

Vanaf Den Oever zetten de bussen koers richting Zakopane: één die zich een weg baant via Groningen en één die koers zet richting Hengelo. Al bij de eerste instappers wordt duidelijk dat er dit jaar opvallend veel nieuwe gezichten zijn: mensen die voor het eerst meegaan en nieuwsgierig rondkijken naar het groepje ervaren Polenreizigers dat elkaar begroet alsof ze elkaar gisteren nog hebben gezien.

De eerste drankjes gaan, zoals altijd, al vrij snel open. Het hoort erbij: dat moment waarop de busreis officieel bij het monument op de afsluitdijk wordt geopend. Toch beleeft niet iedereen dat bewust. Robin oogt alsof hij met zichzelf heeft afgesproken zoveel mogelijk te slapen tijdens de heenreis. En dat lukt. Intussen wordt het buiten alleen maar kouder. Onderweg zakt de temperatuur tot ver onder nul, en in bus 1 werkt de kachel niet bepaald mee. Mensen verstoppen zich onder jassen, sjaals en alles wat warmte afgeeft. Het ziet eruit alsof iedereen zich voorbereid op een Pools poolklimaat, maar het houdt de sfeer juist levendig. Tussendoor zijn er wat grenscontroles, die altijd nét iets langer duren dan je zou willen, maar uiteindelijk rijden we zonder gekke vertraging door richting Polen.

Als we op zaterdagochtend in Zakopane aankomen, moeten we nog even wachten tot de kamers klaar zijn en we allemaal kunnen inchecken. Geen enkel probleem: sommige gaan skiën, zwemmen of duiken meteen de stad voor een lekkere Poolse lunch. Uiteindelijk belandt een grote groep bij Tygodnik Podhalanski, waar een warm drankje en later een klein biertje wordt genuttigd. Het voelt alsof de week daarmee officieel begonnen is. Niet veel later sluit Justin zich bij ons aan, die tot lichte verontwaardiging van een aantal, met het vliegtuig is gekomen. “Vals spelen,” klinkt er van verschillende kanten. Het wordt hem snel vergeven.

Om 18.00 uur is de warme maaltijd in hotel Bel Ami. Reisleider Tim neemt het woord en vertelt hoe de rest van de week eruit gaat zien wat betreft het programma. Ondertussen worden de magen gevuld. Na het eten duurt het niet lang voordat de eerste tekens van vermoeidheid zichtbaar worden bij de mensen. De busreis en indrukken van de eerste dag wegen zwaar. De meesten gaan vroeg naar bed, al is er altijd een kleine harde kern die het te gezellig vindt om naar bed te gaan. Eén iemand moet uiteindelijk met behulp van pupy naar de kamer worden begeleid. Niets ernstigs, maar wel een klassieker die elk jaar minstens één keer voorkomt.

Op de zondagochtend zijn er meerdere keuzes mogelijk. Er kan geskied worden in Bialka of je kan wandelen rond Zakopane. Ook trekt een grote groep richting Slowakije, naar Bachledka Ski & Sun. Het weer is fijn: fris maar helder, al ligt er niet overdreven veel sneeuw. Toch is het genoeg om lekker te skiën, zeker voor de groep die simpelweg blij is om buiten te zijn. Een aantal deelnemers waagt zich aan het boomkroonpad, een wandeling op hoogte waar je letterlijk boven de bomen uitkijkt en over de bergen. Daarboven heb je een prachtig uitzicht op de witte omgeving.

’s Avonds keren we terug naar het hotel voor iets waarvan we vooraf niet wisten hoe groot het succes zou worden: de Foute muziekbingo. Onder leiding van Timothy verandert de zaal in een kleurrijke chaos van foute outfits, luid gelach, onverwachte prijzen (waaronder eetbare tulpen) en spontane polonaises. Het blijkt een schot in de roos; nog vóór de avond voorbij is vraagt de helft van de zaal of dit voortaan elk jaar kan.

Na de uitbundige bingo volgt maandag een dag van totaal andere aard. Een deel van de groep bezoekt Auschwitz, een plek die nooit went — en dat moet ook niet. De stilte bij aankomst, de verhalen, de uitgestrekte terreinen: het grijpt iedereen op zijn eigen manier aan. Terwijl we door de barakken en over de terreinen wandelen, verandert het weer. Eerst is het nog redelijk, maar zodra we Birkenau bereiken, begint het te regenen. Het maakt de sfeer nog intenser. De terugreis in de bus is rustiger dan normaal; alsof iedereen even moet bijkomen.

Dinsdag staat Krakau op de planning. Zodra we in de stad aankomen, duiken we in de historie, de marktpleinen, de straatjes en de verhalen van de gidsen Jan en Bo. Terwijl de rest van de groep foto’s maakt, lekkernijen proeft en souvenirs aanschaft, heeft Tim een nieuw talent ontdekt: door simpelweg te wijzen, jaagt hij een hele groep duiven weg. Krakau had het vast niet zien aankomen. George, Thea en Addy proberen nog in dit verslag te komen, door bijna de bus te missen. Maar gelukt had Tim ze in het snotje en hoefden ze dit jaar niet met de trein terug naar Zakopane.

Woensdag wordt een drukke dag, want de groep verspreidt zich over allerlei activiteiten. Een deel gaat snowboarden bij Szymoszkowa, waar de sneeuw net goed genoeg is voor een paar goede afdalingen. Anderen bezoeken de zoutmijnen bij Wieliczka, een fascinerend en immens ondergronds bouwwerk. Het staat immers niet voor niets op de wereld erfgoedlijst van Unesco. Daarnaast zijn er enkele fanatieke wandelaars die besluiten richting Morskie Oko te gaan  een tocht van maar liefst 18 kilometer. De combinatie van sneeuw, bos en het grote, stille meer zorgt voor mooie foto’s. Achteraf blijkt dat de knie van Arie de 18km slecht heeft verteerd. Enkel vloeibare pijnstilling helpt hem om de resterende dagen door te komen. Ook op donderdag wordt de wandeling naar Morskie Oko door enkele wandelaars afgelegd.  Andere reageren bij terugkomst vol verbazing: “18 kilometer?! En dan nog vrolijk terugkomen ook!”

Woensdagavond staat er paardrijden op het programma. Na een tocht van een uur in 7 grote koetsen, volgt er een lekkere warme worst in de Gugu bar. Het duurt niet lang voordat de muziek aan gaat en het feest losbarst. Er wordt leuk gepraat, een spelletje gespeeld en het wordt heel gezellig. Het duurt tot laat voordat de laatste mensen terugkeren richting hotel.

Op donderdag kiest een groot deel voor ontspanning: zwemmen in het warme, en immense zwembad; termy chochołowskie. Bubbelbaden, glijbanen, binnen en buiten baden. Het is er allemaal! Een kleine groep pakt de lift naar de Kasprowy Wierch. De zwarte piste waar het uitzicht fenomenaal is, maar helaas laat de stoeltjeslift de boel in de steek, waardoor er niets anders rest dan de dal afdaling te nemen en te terug te keren naar het hotel. Naast al deze sportievelingen is er ’s morgens nog een  klein gezelschap vertrokken naar de weekmarkt in Nowy Targ. Onder leiding van chauffeuse Olga hebben ze allerlei koopwaar bewonderd.  Avonds schuift een groep van zo’n twintig personen aan bij Het Bijtje. Een restaurant waar een uitstekende relatie hebben met 1 van de serveersters. Daar speelt Tim zijn favoriete band, Kapela Huzary. Ze hebben wel eens bij ons in Bel Ami gespeeld, maar zijn tegenwoordig ook te live te volgen op tiktok!

De vrijdag voelt zoals altijd dubbel: het is nog vakantie, maar het einde is in zicht. Veel kamers worden al vroeg leeggehaald, waarna de meesten nog een laatste ronde door de stad maken. Terwijl wij langzaam richting vertrek bewegen, wordt het hotel overgenomen door een grote groep Hongaren. Om 18.00 uur wordt het laatste avondmaal genuttigd en tegen zeven uur stappen we de bussen in en begint de terugreis.

De zaterdag verloopt verrassend soepel. De rit gaat gestaag vooruit, al moeten we af en toe stoppen om de kachel van bus 1 letterlijk in leven te houden. Het levert vooral grappen op. Rond elf uur bereiken we Nederland. Mensen stappen uit met vermoeide maar zeer tevreden gezichten, klaar om thuis in te storten  maar ook alweer half bezig met plannen voor volgend jaar.

En zo eindigt een week vol sneeuw, verhalen, verrassingen, slap geouwehoer, goede gesprekken, kleine avonturen en momenten die je alleen in Zakopane meemaakt.

Eén ding is zeker:
2027 mag van ons nu al beginnen. Boeken kan via ons boekingsformulier.

Voor napraten, nagenieten en nazorg zijn Tim en Daan uiteraard beschikbaar.