Polentravel

Voorbereiding Zakopane 2019

Voorbereiding van een wintersportreis tijdens een hete herfst.

Wil jij ook een haring met curry, of wil je er ééntje gerold om een ei? Je kan ook kiezen voor zo’n ding in olie of met room of wil je die met ketchup proberen. De samenstelling van het gezelschap gezeten rondom een hoge tafel, onder het met haringen beschilderde gewelf, is net zo gevarieerd als de haringkeuze van “de Haringambassade” in Krakau. We zijn al twee dagen met elkaar op stap. Met zeven man, leeftijd wat aan de hoge kant. Gelukkig compenseert Tim, de jonge organisator van Polentravel,  dat in ruime mate.

Zondagochtend heel vroeg zijn we vertrokken. Tim en Rob, samen goed voor een heel en een half leven ervaring in Polen, halen Gerrit en Rob op. Zij zijn net gestopt met werken en zijn al enkele keren mee geweest in zomer of winter. Willem de bestuurder van wagen 2 en Jan zijn ook al talloze malen die kant op gereden. Zij halen een zijinstromende achterbanktoerist op, die zich aangemeld heeft als Carl von Louwenbrau bis Hollenzollern. Voor ons gemak noemen wij hem maar Kees, maar hij reageert ook op Karel.

  

In Wroław, onze eerste overnachtingsplaats, is het voor wagen 2 moeilijk zoeken naar het hotel. De Poolse taal heeft zijn eigen alfabet en de TomTom was daar niet op afgesteld. De eigen reisleiding bracht ons  echter al telefonerend en zwaaiend naar onze slaapplek. Een prima kamer in een voormalig ziekenhuis in een groot R.K. gebouwencomplex aan de rivier de Oder. Het was een lange rit en we draaien als groep nog een beetje om elkaar heen, maar het went snel. De eerste Poolse gezamenlijke maaltijd in een sfeervol restaurant, voor een prijs waar je bij de Mac een hamburger menu krijgt breekt het ijs en als Gerrit melk bij zijn eten besteld vinden wij dat al heel normaal.

Wroław, het voormalige Breslau is uit het as van de tweede wereldoorlog herrezen en is zeker een bezoek waard. In 2016 culturele hoofdstad van Europa, 100 kerken en veel gerestaureerde historische gebouwen. Een groot plein, waarvan de gids, die ons met zijn accubusje rondreed, beweerde: “Dit is het grootste middeleeuwse plein in Europa.” “Ho, ho, klopt niet, het plein in Krakóv is groter.” De goede man wist niet hoeveel gezamenlijke kennis over Polen en met name Kraków er in zijn busje bevond. “Oké, jullie hebben gelijk, dat plein is twee meter groter.”

We bezoeken Het panorama van Racławice. Een rond schilderij, opgehangen in een ronde toren, vergelijkbaar met Panorama Mesdag in den Haag. Het is 15 x 120 meter en stelt de slag bij Racławice voor. In deze veldslag, die op 4 april 1794 werd gestreden, stonden Poolse opstandelingen (boeren en soldaten) tegenover een Russisch leger. Als toeschouwer sta je op een heuveltop en kijk je naar de diverse onderdelen van de slag. Soldaten met bajonetten en boeren met zeisen voeren aanvallen  uit. Russische artillerie wordt in stelling gebracht en door Poolse tegenstanders buitgemaakt. Boerinnen bidden onder leiding van een priester bij een groot kruis, een aanvoerder die zijn troepen aanspoort, een stervende boer voor zijn huisje en nog veel meer heroïek en ellende is er te zien en het is zo opgesteld, dat de voorgrond in het schilderij over gaat. Je krijgt een apparaatje mee waar je de hele geschiedenis in je eigen taal kunt volgen. Indrukwekkend en de grootste toeristische attractie van Wroław, een stad waar we graag nog eens terug komen.

  

Aan het eind van de middag komen we aan in Krakau. We worden verwelkomt in  de Antica Residence, op loopafstand van het centrum. Bijzonder aardige mensen, een prima kamer en een goed bed. Maar eerst een maaltijd en een goed glas. Op naar de Rynek, het grootste middeleeuwse plein. Ons maken ze niets wijs, wij weten de weg naar de Haringambassade voor het voorafje en dan op advies van Tim naar Pimento, in de straat waar de echte ambassades staan.  Dat is schrikken, dat zijn andere prijzen. “Ja ik kom hier vaker, ik ben dit jaar voor de zesde keer in Krakau en ik kan mijn bonnetjes declareren.”

Na een lange dag van culturele indrukken en een lange rit door het zuiden van Polen, de restanten van de haring nog op de lippen, zitten we opeens met damast en kristal tussen het ambassade personeel te dineren. Uiteindelijk voor een prijs waar je thuis in de meeste restaurants nog geen dagmenu kunt bestellen. Ja en als je dan in dat soort gelegenheden komt, zijn er opeens twee van onze reisgenoten in een uiige stemming en met een geheel eigen missie. Zij blijken lid te zijn van de Europese commissie voor de normalisatie van de standaarden en ter optimalisatie van de contacten voelen zij zich geroepen dit uit te dragen door hun mede Europeanen de maat te nemen. Gewoon met een rolbandcentimeter en een bloknootje. Reken maar, dat er veel verkeerd was.

  

We hebben echter ook een andere missie. Wroeten in het duistere verleden van deze stad en van dit land. We zijn allemaal in Auschwitz geweest. Tijdens de winterreis kan men mee voor een bezoek aan dit vernietigingskamp. Er zijn echter zoveel meer kampen  geweest, die om verschillende redenen verdwenen en bijna vergeten zijn. Płaszów is zo’n kamp. Ingericht als werkkamp door de nazi’s, op een Joodse begraafplaats, in de directe omgeving van Krakau. Gevangenen, voornamelijk joden uit het nabijgelegen getto, moesten in het kamp zware arbeid in de steengroeve verrichten. Veel mensen werden ziek en bezweken. Voor de kleinste vergrijpen vonden liquidaties  plaats. Bij het opheffen van de getto’s werd de joodse bevolking in Płaszów weggestopt. Ook Poolse politieke gevangenen en zigeuners kwamen hier terecht. Op zijn grootst, halverwege 1944, zaten er 20.000 mensen in het kamp, dat toen 80 hectare groot was. Er vonden 5000 mensen de dood. In januari 1945 werden de laatste gevangenen gedwongen een dodenmars te maken naar Auschwitz. Zij, die de tocht overleefden, wachtten de gaskamer. De nazi’s verwoestten uiteindelijk het kamp om geen bewijzen achter te laten en de Russen sloopten alles wat nog overeind stond. Dit is het kamp waar de film Schindler’s List op is gebaseerd. Sinds dit jaar staan er  grote foto’s op het terrein, die het verhaal vertellen van alle verschrikkingen. Buiten het wachtgebouw, het huis van de commandant, de resten van een opgeblazen gebouw, de vernielde graven en een groot monument ter nagedachtenis is er weinig te zien. Toch loopt er een Duitstalige gids met een grote groep belangstellenden en ontmoeten wij een Nederlandse vrouw , die op deze prachtige herfstdag aan een verhaal werkt voor haar website over de zwarte periode van een bijna vergeten nazi kamp.

  

In de directe omgeving ligt ook de Grafheuvel van Krakus, een heuvel die zijn oorsprong misschien wel heeft van voor de jaartelling. We kunnen de heuvel beklimmen. Achter ons ligt het trieste verleden en voor ons ontvouwt zich het panorama van Krakau. We wandelen via de wijk Podgórze, bezoeken een kerk, waar Kees zich laat fotograferen, terwijl hij  in opperste concentratie devoot naar een afbeelding van paus Karol Wojtyla staart. “Leuke foto voor de kinderen.”                  In de Joodse wijk heeft Tim al een tafel op een terras in de zon geregeld. Een drankje en een hapje, een goed gesprek en het zicht op het plein waar in de kraampjes de restanten (helmen, onderscheidingen, persoonsbewijzen) van de laatste oorlog te koop zijn.

   

Als de zon ons terras verlaat, wandelen we verder. Langs de Wawel (de hoge rots langs de rivier, waarop de kathedraal en het paleis staat en waar 37 koningen begraven liggen), lopen we de Grodzka in. Talloze winkeltjes willen ons verleiden. Jan koopt een bos bloemen, gemaakt van aardewerk, voor zijn Yvonne. “Het kostte wat, maar op de lange duur is het voordeliger.” Het centrum van Krakau bruist, de terrassen zitten vol. De avond is jong, net als het voorbij lopende publiek. Een zanger aan de overkant zingt Franse chansons. De witte koetsjes, getrokken door fiere paarden en selfies makende inzittenden rijden af en aan. Ons terras is deel van het voormalig winterpaleis van een machtige grootgrondbezitter. Nu is het een drukbeklante pizzeria. In de catacomben, omgevormd tot een spiegelzaal, nuttigen we de avondmaaltijd onder een afbeelding van een met ketchup doordrenkt spaghettipistool.

We gaan lopend naar ons hotel, de taxichauffeur vroeg teveel. Onderweg, als we even uitrusten om de dag door te nemen, is daar opeens Herbert. Keurig gekleed en uiterst goed gehumeurd. Hij was deze dag gediplomeerd en had nu een titel in de Russische taal. Hij vroeg zich wel af of hij zijn brood ermee kon verdienen. Iedereen is vriendelijk, ook de eigenaar van het hotel, die, toen we binnen waaiden, net een paar gebakken camemberts zou nuttigen. We konden niet weigeren, hij pakte een mes en bordjes en deelde het uit en zette er ook nog een flesje naast. Gastvrijheid op zijn Pools en dat voor een kamerprijs van net 20 euro p.p. inclusief een rijk ontbijt.

  

De nieuwe dag begint boven ons strakblauw. Daaronder ligt een waas over de stad, waaruit vooral jonge mensen opdoemen. Kees typeert ze als, goed gekleed, patent, charmant en allemaal met een schermpje. Er vallen hier en daar wat blaadjes. Vorig jaar hadden we dagen met regen en noodweer en het jaar daarvoor dagenlang regen en sneeuw en nu is het volop zomer. Ons doel voor deze ochtend ligt onder de grond. Onder het grote plein, de Rynek, kun je afdalen in een modern museum, dat de geschiedenis van de stad en de markt laat zien. Met films en projecties krijg je een goed beeld van Krakau door de jaren heen. Je loopt over hobbelige straten en waant je, door de vele interactieve beelden in de middeleeuwen. Helaas, ligt er uit die tijd wat achterstallig onderhoud en juist vandaag wordt dat hersteld. We staan voor een dichte deur. Het biedt Jan de kans, Willem en Kees het museum boven de Lakenhallen te laten zien. Een tentoonstelling van schilderijen uit de negentiende eeuw, door voornamelijk Poolse schilders.

Op de parkeerplaats moet Jan het bonnetje scannen. Voor 7.5 złt gaat de slagboom open. Hij stoeit en stumpert wat met het apparaat tot een man achter hem, behulpzaam uitlegt hoe het werkt. Er wordt een briefje van 10 in de gleuf gestoken, maar er gebeurt niets. De man, keurig in pak, neemt de regie over, drukt alle knoppen in, een flinke klap tegen de zijkant, een bekende Poolse verwensing, het mag niet baten. Hij pakt zijn telefoon en belt het hoofdkantoor. Het hoofdkantoor adviseert er geld in te doen. “Nee, dat zit er al in, ik heb het zelf gezien. “Er moet geld in” is het antwoord. De man wordt boos, drukt nogmaals alle knoppen in en schud aan de kast of het een flipperkast is voor de 10000 punten. Van binnen ruist en ritselt er iets. De boom gaat omhoog. De man lacht en wil Jan zelfs nog uit eigen zak de 2.5 złt terug betalen. Dat wil hij natuurlijk niet en met een gelukzalig gevoel over zoveel Poolse behulpzaamheid stapt Jan in de auto.

  

Het verkeer kruipt omhoog het gebergte in. De vierbaansweg hebben we achter ons gelaten. Af en toe krijgen we zicht op het nieuwe traject, waar met groot materieel aan gewerkt wordt. Tussen de grijze nevels wordt er een dorpje in de diepte uitgelicht. Dan weer bomen en bossen met kleurenpracht en klatergoud. Hoe dichter bij Zakopane, hoe dichter het woud van reclameborden en hoog daarboven verheven, de silhouetten van de bergtoppen.

De Krupówki is de hoofdstraat van Zakopane, de straat waar het allemaal gebeurt. Hier zijn de restaurants, de terrasjes, de belangrijke hotels, de souvenirwinkels, de kaaskarretjes. Een straat, die langzaam veranderd. Oude vertrouwde winkels veranderen in lichte kooppaleizen met een assortiment, dat je ook ergens anders kunt kopen. Een straat als een rivier met een traag stromende mensenmassa en het is er nog steeds hoog water. In die straat heeft Rob voor ons een hotel geboekt.

Hotel Kasprowie Wierch, is van hout en op leeftijd, wel wat gedateerd, maar buiten Tim, zijn wij dat ook. Een prima ontbijt, midden in het centrum en goedkoop. Wat wil je nog meer. Al snel gaan wij op inspectie en weten ons binnen te dringen in het voormalige clubhuis van Polentravel, bar Anemon. Twee jaar geleden is het verdwenen, afgebroken en op die plek staat nu een volledig nieuw gebouw voor diverse bedrijven met op de benedenverdieping de nieuwe Anemon. Tussen de bouwvakkers door, die druk bezig zijn met glas en houtsnijwerk, maken we snel wat foto’s. Het begint al ergens op te lijken. Volgens buurman Rafael van Seagram gaat het al over een paar weken open. Zijn terras is onze uitvalbasis, hier wordt gedebatteerd over onze inspecties. Ja, het is soms afzien, maar we hebben het er voor over, iemand moet het doen en met een goed glas bier, een schaaltje vers gesneden ham en de zon in de straat, hoor je ons niet klagen.

    

En we hebben allemaal wel iets aan te schaffen voor thuis. Kees is al de hele dag op zoek naar een doof potje, een beker zonder oor voor zijn Pools servies. In Krakau liep hij winkel in, winkel uit. Niet te vinden en hier in Zakopane is het er ook niet. “Dan koop ik het wel in Schagen, daar staat een mevrouw op de markt met Poolse spullen, die heeft het wel en anders bestelt ze het voor mij.” Gerrit weet een speciaal adres voor honing en schaft zich twee grote potten aan. Schapenvachten zijn ook een gewild artikel, net als gebreide sokken, pakjes soep, en bestellingen voor net dat drankje, dat alleen hier te koop is.

In de winter biedt Zakopane en omgeving volop skimogelijkheden. In de andere jaargetijden is er nog veel meer te doen en te zien. Daarom trekt deze streek zoveel toeristen. Natuurlijk de Polen zelf, maar ook veel buitenlanders van Poolse afkomst. Talloze Polen werken en wonen in het buitenland, maar de binding met de familie is groot. De feestdagen worden gezamenlijk gevierd en voor vakanties is het Tatra gebergte een gewilde bestemming.

Wij gaan vandaag naar het Pieniny gebergte en willen vlotvaren op de Dunajec, de grensrivier met Slowakije. Het kalksteengebergte is een nationaal park met steile hellingen en rotsformaties, die honderden meters oprijzen boven de rivier. Hoog boven je zie je de toppen van de Trzy Koronie, de drie kronen van het centrale bergmassief waar de rivier zich omheen slingert. De reis door de streek er naar toe is alleen al een belevenis. Kleine dorpjes, prachtige vergezichten, een koe aan een hek in de voortuin, smalle stroken landbouwgrond, die nog met een paard en een simpele handploeg bewerkt worden. In het voorjaar en zomer zie je hier talloze ooievaars.

Het vlot bestaat uit 5 smalle houten kisten, met een stok en touwen aan elkaar verbonden. En stuurman voor en achter met een lange vaarboom. Wij zitten op een plank en als je eenmaal zit kun je ook geen kant meer op. De tocht duurt ruim twee uur en een kwartier, maar is indrukwekkend. We varen langs steile hellingen met bossen in de mooiste herfstkleuren. Varen vlot door de vele stroomversnellingen en dan weer kabbelend langs een bevernest of er komt een laagvliegende eend voorbij, die een broodje verwacht. Onze olijke bootsman heeft er zin in, heeft een vlotte babbel, hij verteld honderd uit, maakt grapjes waar alleen onze vier Poolse medepassagiers om grinniken. Jammer, hij spreekt alleen Pools. Rob vangt af en toe iets op en legt het ons uit. Opeens, als wij in kalm vaarwater zijn, roept hij: “Streik” We begrijpen dat hij wil staken. Gerrit neemt vrijwillig zijn stok over en begint te bomen en dat doet hij best goed. Vlak voor we te pletter slaan op een rots komt onze bootsman weer tot leven en brengt ons veilig naar het eindpunt. Een bus brengt ons weer naar het beginpunt waar de auto’s staan.

Terug in Zakopane zoeken we een eetgelegenheid en het liefst een zaak, die nieuw voor ons is. Uit Góralska Pasja aan de Krupówki klinkt een orkestje en dat trekt ons naar binnen. Beneden in de kelder vinden wij een tafel, groot genoeg voor ons gezelschap. Aan twee wanden hangen grote tv schermen. Voorbeschouwing Polen – Portugal. Hel personeel is in stijl gekleed in een pools voetbalshirt en de baas draagt een voetbalsjaal. Het is nog een uur voor de wedstrijd, maar de commentatoren roepen al om het hardst hoe het zou moeten gaan en analyseren elke aanval en voorzet uit vorige wedstrijden uitgebreid met elkaar. De kelnerin is vermakelijk, ze is druk en overal aanwezig. Haar ouders komen met wat familie en zetten zich aan de tafel naast ons. Ze krijgen bier in glazen, waarop een doorsnee oktoberfest jaloers zou zijn. Gerrit besteld melk, haar ogen vallen er bijna uit. Het eten is goed, het geluid veel te hard. De 1-0 voor Polen wordt luidruchtig gevierd, de 1-1 weggeslikt. We hebben het einde niet afgewacht. Portugal won met 3-1

  

Op tijd naar bed, morgen gaan we wandelen in de bergen. Het is weer een prachtige herfstdag, temperaturen elke dag boven de twintig graden. Bij het ontbijt liggen de wandelkaarten al op tafel. Rob, Gerrit en Rob  willen naar de top van de Kasprowy Wierch, met de kabelbaan omhoog, tot bijna 2000 meter, wandelen op de grens van Polen en Slowakije en dan afdalen naar het dal. Er zijn echter meer mensen met hetzelfde plan. In Kużnice waar de kabelbaan begint staan honderden mensen te wachten op de trappen voor de ingang van het bergstation.  “We gaan wel lopen.” Drie uur lang wandelen ze over de vele paden een route door  het gebergte. Een zware tippel, maar zeer de moeite waard. Tim doet ondertussen de zaken, hij is op zakenreis, wij zijn op vakantie en assisteren hem waar mogelijk. Voor de komende winterreis moet er van alles geregeld en afspraken gemaakt worden. Het gaat hem vlot af en hij eindigt zijn zakelijke beslommeringen met een inspectie van het Aquapark. En om niet op te vallen, gekleed in zwembroek. Ook hier is alles in orde en mogen we van de winter terugkomen.

  

Het plan van Willem, Kees en Jan is heel anders. Zij gaan naar Morski Oko. In de Wall Street Journal wordt het hoogst gelegen meer in de Tatra geprezen als één van de vijf mooiste meren van de wereld en de grootste toeristische attractie in de Tatra. We zijn er al eens geweest, maar deze trip verveeld nooit. Het is wel een lange wandeling van minstens 2 uur, maar daar is iets op gevonden. Op de parkeerplaats staan vele Jan Pleziers klaar. Een door twee paarden getrokken lange kar met boerenkoetsier brengt je in vijf kwartier naar boven en dan is het nog een half uur bergop wandelen naar het meer. Het is weer zo’n warme dag waarop veel mensen hetzelfde idee hebben. Wij stijgen in ons rijtuig en voelen ons hoog verheven boven al die wandelaars die puffend naar boven lopen. Jong en oud, hele gezinnen met kleine kinderen, mannen achter een kinderwagen, alles hijgt zich naar boven. De geur van de dennen vermengt zich met de geur van de paarden. We zitten als op een terras naar mensen te kijken met een steeds wisselende achtergrond  van een bos in verval, gemaskeerd door een explosie van kleuren. Het laatste stuk moet er gewandeld worden en dat valt nog niet mee als je zolang hebt stil gezeten. Het meer ligt er fantastisch bij en na een kop koffie willen we verder. Rond het meer loopt een pad dat naar een nog hoger gelegen meer leidt: Czarny Staw op 1583 meter. Het pad bestaat uit hobbelstenen en klutskeien en voor mannen met een beperkte houdbaarheid is het dus oppassen geblazen. Jan heeft ooit dit pad hardlopend afgelegd, terwijl zijn maten aan een biertje zaten en vraagt zich af waar het in het nog niet zo lange verleden, fout is gegaan. Bij de afslag naar boven, is één blik genoeg en zeggen we tegen elkaar: “Ga gerust naar boven, wij wachten wel.” Gezamenlijk ronden wij het meer, zien een bruidspaar op een rots tijdens een fotoreportage, heel veel mensen zittend en zonnend aan de rand van het meer en wij zijn blij, heel aan de afdaling naar de paardenkarren te kunnen beginnen. We nemen de paardentram van drie uur en hobbelen in een half uur de bergweg af . De voerman is heel handig met de poepemmer, er valt niets op de weg, het wordt allemaal bewaart voor thuis.

  

Bij Seagram ontmoeten we elkaar weer en wordt de dag geëvalueerd. Er volgt nog een flinke wandeling naar een restaurant dat ons wil bedienen. We zijn wat aan de late kant. Gelukkig blijft Stek, het steakhouse, wat langer voor ons open en krijgt dus wat extra punten bij onze beoordeling.

Het is zaterdag, het werk is gedaan. We verlaten Zakopane en we weten dat we deze winter weer welkom zijn. De skihellingen, de liften, de skiverhuur, de restaurants, ze wachten op de eerste sneeuw, ze moeten wel nog even wachten, de thermometer geeft midden op de dag 26 graden aan.

De reis door Polen, richting de grens gaat voorspoedig. Het Poolse wegennet breidt zich steeds verder uit. Er is tijd voor nog een bezienswaardigheid. Auto 1 met Tim, Rob, Gerrit en Rob willen het voormalige Duitse gevangenenkamp Stalag Luft 3 bezoeken in Żagan. Dit kamp is bekend door de film The Great Escape. Gevangen genomen geallieerden probeerden te ontsnappen via gegraven tunnels. Op 24maart 1944 proberen 220 mannen te ontsnappen. 76 weten naar buiten te komen waarvan 50 worden gefusilleerd. Slechts 3 man bereiken de vrijheid. Er is nog veel te zien in het kamp. De in en uitgang van de tunnel en ook de materialen, die ze gebruikten bij het graven van de tunnel.

  

Auto 2 met Willem, Jan  en Kees brengen een bezoek aan de vredeskerk in Jawor. Een Unescomonument. De protestantse kerk is in 1654 gebouwd na de vrede van Munster. Het vakwerkgebouw bestaat uit hout en leem en bood oorspronkelijk plaats aan 6000 gelovigen. Het van buiten sobere gebouw is van binnen rijk versierd met heel veel schilderijen op de galerijen. Op verzoek wordt tijdens de rondleiding de historie van het gebouw, in het Nederlands verteld via de geluidsinstallatie. Heel indrukwekkend na alle andere kerken, die we deze week hebben bezocht.

Ons laatste hotel staat in Żary. Veertig kilometer van de grens met Duitsland. We zijn hier vaker geweest. Een goede plek om de laatste avond en nacht door te brengen. Tijdens ons laatste avondmaal horen we in de bijzaal voortdurend gezang. Een lange tafel vol leerkrachten hebben dit weekend een schoolreisje en overnachten ook in dit hotel. Wat doe je dan op zo’n avond met elkaar? Het liedboek komt op tafel, het schoolhoofd noemt een nummer en iedereen zingt uit volle borst mee. Nu hebben wij in onze groep iemand die lid is van de vereniging ter bevordering van de wederzijdse bewondering en een ander doet goed werk bij de Zonnebloem. Het duo presenteert zich als medewerkers van de buitenschoolse opvang en breekt in bij de meesters en juffen en gaan zich met de gang van zaken bemoeien. Met het meetlintje en een fluitje. Opeens klinkt er na een wat pover begin luidkeels het vader Jacob in het Pools en het Nederlands. En ja hoor, even later slingert de polonaise door het restaurant, het schoolhoofd deelt wodka uit, hij is al lang blij, dat er wat gebeurt, ons vaasje met rozen is leeg en plotseling  zoeken de eerste verschrikte leerkrachten hun kamer op.

  

Na een lange rit door Duitsland worden Gerrit en Rob afgezet in Almere. De overige leden van voorbereidingsploeg ontmoeten elkaar weer in Opperdoes, waar de soep en klaarstaat en onze vrouwen ons ophalen. De chauffeurs Willem en Tim hebben ons behouden thuis gebracht. We hebben veel gedaan, gezien, gelachen, oppervlakkige en diepgaande gesprekken gevoerd. Het was weer zo’n week waarvan je later zegt: ”Weet je nog, die keer in die hete herfst?”

Uw voorbereidingsteam Tim, Rob, Willem, Kees, Rob ,Gerrit en Jan

 

Altijd tot uw dienst

Keywords: Polen, Skireis, wintersport, lastminute, polentravel, zakopane, goedkope wintersport, polen, hoge tatra, zakopane, vakantie, ski, snowboard, skivakantie, accomodatie, skireis, Tahboesch, Bak Alkmaar, Bus Reis, sneeuwpendel, busvakantie, sneeuwfun, goedkope wintersport, bialka tatrzanska, szymoskowa, Bel-Ami, Bel Ami, Boruta, Hotel Patria, Booking.com, Sunweb, Bak Reizen, Jastrzebiaturnia, krupowki, Willa Orla, excursie, all-in, auschwitz, krakow, oost Europa, last minute, busreis, tatra gebergte, giewont, en nog meer keywords