Polentravel

Terugblik 2019

Verslag wintersportreis Zakopane 2019

 

Kent U die mop van…die naar….. Ze gingen weer!

Er zijn van die dingen waar je het hele jaar naar uitkijkt: de ontbijtstop om 6.10 uur in een sjofel restaurant, na een lange nacht, in de buurt van Krakau. Vlug de bus uit, de prikkelende vrieskou in met een portemonnee met pools geld in de hand. In de rij bij de toonbank voor je eerste Poolse contact. Je mompelt ‘Dzien dobry’ tegen een door de nachtdienst getekende serveerster.  Zij wacht op haar aflossing en moet nu nog even snel een bus met slaperige Hollanders van eten en drinken voorzien. Je ziet de lichte paniek in haar ogen als je in je beste pools (dat je de laatste 10 kilometer steeds geoefend hebt) je bestelling plaatst: gerulde eitjes, met ham, cappuccino en warme chocolademelk met slagroom. Ze begrijpt het niet en vraagt of je het ook in het Engels kunt.

Het is echter niet koud en ik bevind mij niet een oorspronkelijk pools restaurant. Het restaurant is aangepast aan de tijd. Zodoende belanden we bij een Mc Donald. Iedereen blij. Men verdringt zich bij de bestelpalen om de lekkerste afbeeldingen aan te klikken, colaatje erbij, kaartje erin om te betalen en wachten tot je nummer verschijnt. Mijn paal begrijpt mij niet. Andersom ook niet. Wat ik ook indruk, het is uiteindelijk niet wat ik bedoel en dan komt het goede in de mensen om je heen boven drijven; men wil je helpen. “Oh, wil je dit erbij, dat ook soms? Wil je geen frietjes bij je koffie? Dat is heel normaal hoor, bij de Mac. Doe nog even een salade. Nee, die niet, deze met die Thousand Island dressing. Druk maar op die knop. Nee, nee, die andere. Wacht maar, ik doe het wel voor je.”

De bestelling is heel complex. Daar sta je dan als liefhebber van de Poolse keuken, met je Poolse geld. Je hebt al betaald met een kaartje en staart verwezen naar een machinepark waar men dynamisch op knopjes drukt en aan hendels trekt. Buitengewoon snel, dat dan weer wel, wordt een plateautje overhandigd. De eerste medereizigers gaan alweer de bus in. “Wat heb jij nou?” “Weet ik veel, ik wou een geruld eitje en nu heb ik een verrassingspakket.”  De computer geeft een kaasburger met ei, die nergens naar smaakt en vol zit met ‘gezonde’ vetten, die van de burger druipen. Jammer genoeg heeft de cappuccino niets met koffie te maken. Onherkenbaar, zelfs na een lange nacht in een bus.  Kijk, hier houd ik dus niet van! Gelukkig is de ontvangst om 10.15 uur, in Hotel Bel Ami hartverwarmend en staan er koffie, thee en tafels vol hapjes en drankjes op ons te wachten. ‘Wees welkom’ op zijn pools, geen bestelpalen, geen verpakking, maar hapjes, die gastvrijheid en genegenheid uitstralen. Een voorproefje  van een voortreffelijk ontbijt, elke dag weer.

 

De heenreis is trouwens heel voorspoedig verlopen. Droog, mooi helder weer en weinig verkeer. Lekker rustig. In de bussen is het wel anders. Men heeft zich goed voorbereid op de lange reis. Het wordt een vrolijk gebeuren. Zeker als de organisatie eenieder verrast met fraaie Polentravelmutsen. Dan weet je het wel; Daar moet op…… Jenna krijgt het nog even benauwd, als ze de deur van het toilet niet meer open krijgt, maar mama Madelon schiet te hulp. Joep en Sterre hebben ook zo’n momentje als zij hun paspoort niet kunnen tonen tijdens een onverwachte politiecontrole. Gelukkig neemt de Polizist genoegen met de wanhopige blik in hun blauwe ogen en mogen zij de reis vervolgen. Na George bij Zweidorferholz in slaap gewiegd te hebben, wordt het rustig en wordt er voornamelijk slapend gereisd. Jammer van die laatste honderddertig kilometer; We doen er drie uur over. Hoogseizoen. Te veel auto’s voor de tweebaansweg. Bij aankomst is het prachtig weer en dit nodigt uit om direct allerlei activiteiten te ontwikkelen. Enkelen gaan skiën, maar de meesten beperken zich tot een wandeling of een kennismaking met de pinautomaat, die soms wonderlijk listig blijkt te zijn, Anderen genieten van het zonnetje op het terras. Bij velen wil het ‘deinende’ gevoel in de benen maar niet verdwijnen.

 

Op zondag wederom prachtig, warm weer. Tim gaat op bezoek bij het paardenvrouwtje om het aantal karren door te geven, die nodig zijn voor onze Kulig. Zij is heel verrast, omdat haar zoon in oktober vergeten is de reservering door te geven. Heel Zakopane komt in beweging om ons paardjerijden door te laten gaan. Rooksignalen, tamtam en telefoon doen hun werk en uiteindelijk komt alles op z’n pootjes terecht. Thea heeft ’s ochtends twee taxibussen geregeld voor de skiliefhebbers, die op weg gaan naar Bialka. De 78-jarige opa Han Faas, zoon Rob en kleinkinderen Shannon, Shirley en Damian zijn ook weer van de partij. Opa geeft aan de 80 in ieder geval vol te maken om zich vervolgens naar beneden te storten. Er wordt ook gewandeld. Renate, Karina, Jan Vut, Rob en Rob besluiten ondanks de gladde paden toch een dolina in te gaan. Je kunt er prachtig wandelen, de natuur is er schitterend en het pad gaat soms steil omhoog of omlaag. Ze zetten echter stug door. Het gaat wel wat moeizaam. Pas als Jan Vut bijna het ravijn inkukelt, snappen ze waarom al die Polen van die stijgijzers onder de schoenen hebben. Ze besluiten terug te gaan, op zoek naar een hartversterkertje. Het kan ook te gek. Bij twintig graden op een terras zitten, is eigenlijk net zo aangenaam. Met name Hans Kwerreveld heeft het prima naar zijn zin. Eigenlijk houdt hij niet zo van winterse kou, maar deze omstandigheden maken hem helemaal een beetje blij. Zijn vrouw Alie heeft goede hoop dat hij volgende winter nog eens mee gaat. In de namiddag spoedt iedereen zich naar het hotel om zich maar tijdig verkleed te hebben voor de P- Party onder leiding van dj Shirley Florero. Paters, plastisch chirurgen, professoren, een Prinsen familie en panda’s maken hun opwachting. Een panda is nogal sloom en reageert pas op zijn omgeving na het aanbieden van een versnapering. Er zit geen gang in. Logisch dat deze dieren zich zo slecht voortplanten. Het wordt weer een mooi feest. Ben benieuwd welke letter volgend jaar aan de beurt is.

De excursies worden dit jaar niet echt drukbezocht. Waarschijnlijk heeft dit ook met het mooie, warme weer te maken. Skiën zolang het kan, zal menigeen gedacht hebben. Naar Auschwitz gaan twaalf deelnemers mee, die na de rondleiding danig onder de indruk, de bus weer instappen. Jammer dat de gids weinig gemotiveerd en tamelijk vlak haar ding deed.  Het zal het maandaggevoel zijn geweest.

  

De zoutmijnen worden door een iets grotere groep bezocht. Tim Groot vraagt of je ook aan de wanden mag likken. Dat mag natuurlijk, maar bedenk wel dat vele anderen dat ook al gedaan hebben. ‘Oh’, reageert Tim, ‘dan is het dus net alsof je aan het tongzoenen bent met een heleboel anderen die je niet kent’. Zo kun je het natuurlijk ook bekijken. Het is in ieder geval een mooie tocht op zo’n zestig meter onder de oppervlakte. Een Unesco monument waardig. Op de terugweg stelt Lynn vijftig! regels op, over hoe je je moet gedragen in de bus. Omdat zus Jenna goed helpt, ontvangen beiden een Zakopaner knuffelschaap.

De bus naar Krakow vult zich met ongeveer dertig belangstellenden, die ogenblikkelijk uitzwermen als het centrum bereikt is. Jan Vut krijgt uiteindelijk 10 mensen mee voor de stadswandeling. Door op tijd weg te gaan van de nieuwe parkeerplek is er voor Jan ruimte om wat extra te doen. Het wordt een bezoek aan de Haringambassade, waar Willem Bakker heel content mee is, omdat er ook Jagermeister te krijgen is. Ook aan de wens om ergens onder de grond een biertje te drinken, kan voldaan worden. Alle hoogtepunten zijn bezocht en er is ook nog wat tijd voor de souvenirwinkels. Voor de markt in Nowy Targ zijn maar acht belangstellenden, waarop de leiding besluit daar geen touringcar voor te laten rijden. Geen nood. De marktgangers stappen in de skibus naar Bialka, stappen in Nowy Targ uit en reizen later weer terug met de lijnbus. Dikke pret voor 1,25 zlotych. Zo’n reisje met de skibus blijkt zeker op de terugweg nogal eens gezellig te zijn. De West-Friese groep van Jouke, Ron, Grannemannen etc. Roy en Ruud hechten nogal aan hun rondje Jagermeister. Het verhoogt de stemming en bekort de reisduur (lijkt het wel).

  

In de nacht van maandag op dinsdag wordt Uw reisleider, die keurig op tijd naar bed is gegaan, om 2.15 uur gewekt door een daverend gelach uit de kamer onder hem. Weer die panda! Nu zonder kostuum, maar even slaperig als de dag daarvoor. Iris, een aankomend visagiste, heeft besloten om haar vaardigheden eens op de panda uit te proberen. Dit levert zo’n verrassend resultaat op, dat Damian opgeveegd moet worden. Gelukkig duurt dit maar een kwartiertje, waarna de rust terugkeert.

In Zakopane is het dinsdag zo warm en zonnig, dat er op een terras een spontaan Limburgs ‘preuvenement’ gehouden wordt. Een klein gezelschap begint er mee, maar binnen de kortste tijd zit het terras vol Hollanders met rode zongekleurde hoofden. Als het wat frisser wordt, verhuist het gezelschap naar de Seagrams bar, waar Benno, Farinda, Henk en Carolien voorgaan in het feestgewoel. In de Seagrams denken ze nu nog met weemoed aan ons terug. Dan nog even naar het Gu Gu klimpark om een hapje te eten. Een hele leuke jonge dame vertelt ons echter dat de keuken gesloten is. Teleurstelling alom. Maar dan verschijnt Szymon, de eigenaar van de tent. Als hij hoort dat zijn lieftallige personeelslid de keuken heeft dichtgegooid, ontslaat hij haar ter plekke. Ontdaan verlaat de jongedame het pand. Voor ons had dit niet gehoeven. Szymon duikt zelf de keuken in om zapikanki te bereiden. Probleem is nu wel dat er niemand achter de bar staat. Maar dan zetten wij onze joker in!  Iris, in het dagelijks leven barrista in muziekcafé België te Enschede, zet zich achter de tap, kijkt waar alle knopjes voor dienen, draait aan een kraantje en begint naar hartenlust te tappen. Het wordt gevaarlijk gezellig. Na afloop bestempelen Henk en Benno deze avond als de mooiste ooit. Maar ja, dat zeggen ze elke keer….Nu was een select gezelschap de avond daarvoor de boel al wezen verkennen. Herman en Jannet horen daar opeens iemand frans spreken. Nu hebben zij een huisje in Frankrijk en dat schept verplichtingen; Je moet de taal een beetje blijven oefenen. Kortom, er wordt een gesprek aangeknoopt en dan blijkt de Franse monsieur de vader van Szymon Bachleda te zijn, die zijn zoon bezoekt. De oude Bachleda, vroeger een beroemd alpineskiër die nog tegen Jean Claude Killy streed, woont nu in de Franse alpen, waar hij een skischool heeft. Herman en Jannet moeten beslist eens langskomen om hem te bezoeken. Parbleu, waar zo’n vakantie al niet goed voor is

. 

Sneeuwscooteren is altijd een leuke bezigheid boven op de Gubalowka. Dit jaar ‘ken het net’, of net nog wel. De meningen zijn verdeeld. De een zoeft heerlijk over de sneeuw van hot naar her, de ander zoeft en stuitert beurteling over sneeuw of stenige ondergrond. Het is kantje boord. Er is namelijk ook een span husky’s, dat door gebrek aan sneeuw niet voor de slee wordt gespannen. Gelukkig brengt iedereen het er goed van af. Het enige ongelukje tijdens deze week overkomt Harry, die plat op zijn gezicht in de sneeuw terecht komt, met schaafwonden als gevolg. Oplossing; Na een nachtje slecht slapen, de volgende dag een lange wandeling maken en een tijdje je baard laten staan. Niemand die er nog wat van ziet.

.

Op woensdagavond hebben we natuurlijk nog onze traditionele paardenrit. Zeven Jan Pleziers(en) staan ons op te wachten. Gezellig tegen elkaar aan geschoven laten we ons door het dorp rijden, waarna we aankomen bij de Gu Gu bar, waar buiten al een kapel speelt om ons te verwelkomen. Het aroma van gegrilde worsten komt ons al tegemoet. Binnen is het behaaglijk warm. De enige  nog aanwezige Pool neemt snel de benen, als de Hollandse meute binnen komt. Worst! De kapel speelt binnen verder en draagt bij aan een prima sfeer .

 

Voordat je het weet, ben je alweer bij de laatste dag aanbeland. Dat weet je, omdat er bij de ingang van de ontbijtzaal een soort tollenaar zit, die jou van je geld ontdoet. Afrekenen graag. Met een beetje extra voor de vergeten streepjes. Het loopt gesmeerd, maar om elf uur moet mijnheer tollenaar tot zijn verdriet constateren dat een aantal kamers zich nog niet gemeld heeft. Volgend jaar hopen we dit te ondervangen door iedereen die na tien uur komt afrekenen, twintig procent extra voor de vergeten streepjes te laten betalen. ’s Avonds nog even met de pet rond voor het personeel tijdens ons laatste avondmaal en dan zijn we weer welkom in 2020. Er doet zich nog wel een Heintje Davids moment voor; als Rob nou toch nog een keertje meegaat, gaan wij ook nog een keertje mee, aldus Benno, Henk en aanhang. En wat doe je dan…

Op zo’n laatste dag worden natuurlijk de laatste souvenirs aangeschaft; schapenvachten (hoezo), handschoenen, kaasjes, flesjes, mutsen, noem maar op. De meiden uit Enschede e.o.  gaan nog even een spa in met een hooibed, bierbad en textielsauna?! Al dwalend door Zakopane valt het dan op hoeveel er geïnvesteerd wordt in nieuwe appartement complexen en woningen. Je wandelt bij wijze van spreken van de ene naar de andere bouwput. Het glazen paleis in de Krupowki (de Mall), dat heel lang heeft leeggestaan, herbergt nu vele winkels waar niemand wat aan heeft, met op de bovenste verdieping verschillende restaurants en een betoverend uitzicht over Zakopane.

Een aardige dame van de receptie benadrukt vlak voor ons vertrek nog maar eens dat we volgend jaar zeker eens naar het thermen bad in Chocolow moeten gaan. Het hotel regelt korting en het is nieuw, mooi, en aangenaam. ‘Druk’, zegt ze er niet bij. Die ervaring hebben we namelijk dit jaar opgedaan. Het uitstapje naar het thermen bad is door de grote drukte namelijk niet echt leuk. “Als sardientjes in een blik, veel lawaai en gekrijs.” Maar ja, het is dan ook hoogseizoen. Vorig jaar hadden we het bad bijna voor ons alleen.

En dan rijden we echt weg, uitgezwaaid door het personeel, dat ook al met weemoed aan ons terugdenkt. We rijden de donkere nacht in, op weg naar Krakow, Katowice, Wroclaw …. Daar is voor de meesten van ons het licht allang uit. We stoppen nog even bij een Macdonald, maar daarna is het echt slapen in soms wel heel groteske houdingen met vele gevarieerde bijgeluiden. Pas bij de poort van Groningen komen we weer een beetje bij onze positieven en nemen afscheid van de deelnemers die in Peize zullen uitstappen. Toilet, koffie en verder maar weer om uiteindelijke om kwart voor elf bij de Zingende Wielen uit de bus te rollen. Net als heen- nu ook weer een snelle, rustige reis. Een woord van dank voor de chauffeurs, die ons bekwaam door Nederland, Duitsland en Polen en v.v. loodsten, is op zijn plaats.

Achteraf blijken er nog wat zaken vergeten te zijn, maar die worden binnen de kortste tijd weer opgehaald, Waarschijnlijk omdat er wat flesjes in de schoenen weggestopt zaten.

Het was dit jaar weer een buitengewoon aangename reis. We willen jullie allemaal bedanken voor jullie inbreng, die dit mogelijk heeft gemaakt. Ter geruststelling; volgend jaar gaan we weer! De eerste aanmeldingen zijn alweer binnen. Peter, Angela (en Sanne) Vriesman mogen dit- en volgend jaar bovenaan de deelnemerslijst staan, omdat zij volgend jaar op 19 februari 25 jaar bij elkaar zijn. Als U dit spektakel wilt meemaken; U weet wat U te doen staat!

Tim, Rob en Jan

Klik hier voor het foto-album

 

 

 

 

Keywords: Polen, Skireis, wintersport, lastminute, polentravel, zakopane, goedkope wintersport, polen, tatra, vakantie, ski, snowboard, skivakantie, Jastrzebianka, Jastrzebiaturnia, krupowki, Willa Orla, excursie, all-in, auschwitz, krakow, oost Europa, last minute, busreis, tatra gebergte, giewont, en nog meer keywords