Polentravel

Terugblik 2018

Verslag wintersportreis Zakopane 2018

Zakopane 2018,  het is het wintertje wel

Er is heel wat aan de hand in Polen. De conservatieve regering neemt zo nu en dan een besluit, dat de nodige weerstand wekt bij de Europese Unie en in Polen zelf. Kinderen op school leren in uniformen hoe te marcheren. Geschiedenisboeken worden ten gunste van Polen nationalistisch herschreven, een ondergronds leger is in oprichting en het milieu, de vrouwenrechten en de rechterlijke macht staan onder toenemende druk. En om het nog erger te maken, wordt het in Zakopane en omstreken in de laatste week van februari ook nog eens erg onrustig. Maar dat heeft gelukkig een prettiger oorzaak.

De vooruitzichten voor de wintersportvakantie zijn goed bij vertrek. Er wordt kou en sneeuw voorspeld en dat is iets wat we de laatste jaren niet vaak hebben meegemaakt. De reis verloopt voorspoedig. Er zijn de nodige festiviteiten in de bussen, maar die horen erbij. Dat krijg je ervan als iedereen zich goed voorbereidt met de nodige hapjes en drankjes. Het wordt weer buitengewoon aangenaam en laat, maar uiteindelijk slaat de slaap toch toe. Een van reisleiders slaapt op de trap en weet tot verbazing van Willy en Ronald moeiteloos het hele programma voor die week, in zijn slaap te verraden. Jammer genoeg slaagt bus 2 er bij de grens niet in om een ‘via-toll kastje’ te kopen. Door een systeemstoring is dit niet mogelijk. Tim neemt nog een foto van deze geschreven mededeling voor het geval dat. En dat ’dat’ kwam, maar daarover later. Het is onderweg steeds witter en kouder geworden en Zakopane ligt onder handbereik. Helaas moeten we door een ongeluk nog enige tijd onze ziel in lijdzaamheid bezitten vooraleer we de hotels bereiken. Half elf!  Zakopane oogt als een winters tafereel, gelardeerd met ijspegels. En er ligt nog een hele dag voor ons. Kamers worden in bezit genomen en na het uitpakken spoeden de eersten zich naar de skipiste of een andere bestemming. Jan Groot inspecteert de bar van Bel Ami en maakt kennis met Lena, de nieuwe barmanka. Eerst probeert zij nog wanhopig om alle gedane bestellingen in haar eigen boekhouding bij te houden, maar dat geeft ze alras op. Een onmogelijke opgave.

  

De laatste jaren is restaurant Bakowo Zohylina Niznio, beter bekend als ‘Het Bijtje’, erg gewild bij onze groep. Zaterdagmiddag zit de tent vol. Sommigen moeten zelfs hun toevlucht tot de bovenverdieping zoeken. Faasen, Konijnen, chauffeurs, George, Rob, fysio’s en vele anderen genieten van de gastvrijheid terwijl het buiten zacht sneeuwt. Er komt nog een onverwacht flesje Gorzka voorbij, gedoneerd door de reisleider/directeur, maar dan is het tijd om het hotel op te zoeken voor de warme maaltijd. Dan is Rob de groep kwijt en Jan die Rob zoekt, is nu Yvonne kwijt. Dat is kwalijker. Jan maakt het de volgende dag goed met een lekker geurtje. ’s Avonds nag-ientje-toe, een spelletje en dan op tijd naar bed.

Op zondag regelt Thea voor de liefhebbers een ruime taxibus naar Bialka. Het is immers mooi weer en de pistes lonken. Op Texel hebben ze in de zomer een maisdoolhof. In  Zakopane hebben ze een ijsdoolhof en ijskasteel aan de voet van de skischans. Het is dit jaar zeer in trek. Liesbeth en Wim besluiten om het langlaufen nog eens te proberen. Ze huren voor twee uur ieder een stel latten en stokken, worstelen zich in de schoenklemmen en begeven zich man/vrouwmoedig op weg. Helaas, de tijd heeft toegeslagen en binnen een uur staan ze weer voor de neus van de verhuurmeneer. Die geeft hen meewarig hoofdschuddend de helft van het verschuldigde bedrag weer retour. En daar wordt dan in een nabijgelegen karczma iets lekkers voor gekocht. Tim en Rob zijn daar toevallig ook aan het ‘werk’. De grillworsten moeten er besteld worden. Doe maar lekker veel…Daarna wordt het paardenvrouwtje bezocht om af te spreken hoeveel karren we op woensdag nodig hebben. Een dilemma, want het wordt in de loop van de week steeds kouder en ze voorzien dat velen van ons niet zullen instappen, maar wel worst komen grillen. Beter te veel, dan te weinig is het credo. Na al dit geregel nog even kijken of iedereen zonder ongelukken de Szymoszkowa afkomt. Dat lukt goed, want bijna iedereen zit aan de warme chocomel met slagroom. Ongelukken komen dit jaar niet voor, daarvoor zijn de omstandigheden te goed. Angela is de enige die met een ontwrichte schouder in een mitella rondloopt, maar deze blessure heeft ze in Nederland opgelopen, ’s Avonds neemt Shirley Florero het heft in handen tijdens het Wild West feest. Menigeen heeft zich daar al weken van tevoren druk over gemaakt. Het moet gezegd; de uitdossingen zijn fantastisch. In Amerika worden er Golden Globes uitgereikt, maar in Zakopane gingen de Golden Cocktails naar Addy en Thea, die als indiaan en cowgirl acte de presence geven. Dat zo’n Wildwest party niet van gevaar ontbloot is, blijkt wel uit het feit dat Henk lelijk terecht komt als hij van de ‘rodeostier’ valt. Een gekleurd oog siert hem de rest van de week. De woonboot komt nog even voorbij in de vorm van een kajak en het blijft nog lang onrustig. We hebben de foto’s nog, want bijna iedereen heeft zich laten kieken door een mechanisch aangedreven fotoapparaat. Anderen houden zich verre van dit feestgedruis. In Patria bijvoorbeeld wordt er rustig geconverseerd en een glas wijn genuttigd. Een vrijplaats in deze woelige wereld.

  

Maandag vertrekt er een grote groep naar Bialka om te skiën. Ze treffen geweldige omstandigheden en voortreffelijke pistes. Een evenzo grote groep gaat naar Auschwitz, het Duitse vernietigingskamp. Zoals altijd maakt Auschwitz grote indruk op de deelnemers. Het is daarbij nog erg koud ook. Min tien met een venijnig windje. Velen realiseren zich dan, hoe erg de gevangenen geleden moeten hebben onder vergelijkbare omstandigheden. Het bezoek aan Birkenau valt iets korter uit door de bittere kou, maar de impact is niet minder groot. ’s Avonds besluiten enkele deelnemers een bezoek te brengen aan de Pianobar. Een reis terug in de tijd. Geen barkrukken maar schommelzitjes, rustige muziek, zachte banken om in te hangen en natuurlijk een piano tegen de muur voor de muzikale klant. Groot is onze schrik als we zien dat deze vredige plek veranderd is in een  dreunende, dampende feesttempel vol met Noren, Finnen, Britten en ander pluimage, die ook nog eens allemaal in Baywatch stijl verkleed zijn en iets onduidelijks vieren. Helemaal niet erg, want alles went, maar een rustig gesprek voeren met de eigenaar van galerie Yam is nauwelijks mogelijk. Dat hij het heel erg oneens is met de Poolse PIS-regering, weet hij nog net duidelijk te maken boven het lawaai uit. We ontsnappen aan al dit feestelijks en gaan maar op bed aan, want de volgende dag wacht Wieliczka.

Tim gaat eropaf, samen met nog 35 anderen. Het is altijd weer de moeite waard. De mijnen van Wieliczka zijn een Unescomonument en sinds men de klimaatbeheersing onder controle heeft, wordt de rondgang door dit ondergrondse gangenstelsel steeds mooier. Honderden jaren lang hebben mijnwerkers immense zalen uitgehakt en versierd met allerlei beelden en afbeeldingen. Je moet geen hekel hebben aan traplopen, want daar hebben ze er genoeg van. Gelukkig leiden ze je allemaal omlaag. Terug omhoog is ook wel lollig, mits je niet claustrofobisch bent. En dit allemaal onder leiding van een Nederlandse gids! Die Tim kun je erbij hebben. Een beetje bijkomen van het skiën en de excursie is er niet echt bij. ’s Avonds wachten ons alweer De Augurken. Tegenwoordig noemen ze zich ‘Funclub Ogorki’ en ze willen graag aangekondigd worden. Onze Monika kwijt zich met verve van deze schone taak en vertaalt waar nodig, zodat we tenminste allemaal iets tegelijk doen als erom wordt gevraagd. We hebben in oktober nog naar iets alternatiefs uitgekeken, maar alle Polen verklaarden ons toen voor gek als we Ogorki niet zouden laten optreden. Ze hadden gelijk. Het wordt weer bar gezellig.

  

Van de groep die gaat skiën, heb je tijdens zo’n vakantie weinig last. Ze gaan hun eigen gang en hebben gezien de schitterende omstandigheden geen enkele reden tot klagen. Waar we wel last van hebben, is een klein VW-busje dat nogal hinderlijk en opvallend voor-, naast- en achter onze reusachtige dubbeldekker blijft rijden, die op weg is naar Krakow. “Die zet ons straks aan de kant van de weg”, zegt Aad direct. En dat klopt, want er ontbreekt bij ons zo’n alleraardigst Via-toll kastje. Een uur later mogen we weer verder, maar zijn we 3000 zlotych lichter. Zelfs de foto van het Via-toll kantoortje helpt niet. Door al deze ongein beginnen we ruim een uur later aan het programma in Krakow. We besluiten derhalve dat we dan maar een half uurtje later teruggaan. Een gejuich stijgt op. Wat is een kinderhand toch gauw gevuld…In een flink tempo doorkruisen drie groepen onder leiding van Jan, Tim en Rob de prachtige koningsstad. Er is zo veel te zien en er is zo weinig tijd en het is zo koud. Nu snappen we waarom er zo weinig Polen op straat te zien zijn. Sommigen vluchten de Haring Ambassade binnen. Een aanrader voor de argeloze toerist. Op honderd meter van het centrale plein ligt deze studentenkroeg waar ze heerlijke haring in vele smaken serveren, vergezeld met een lekker pintje.

  

Anderen stappen het Hardrockcafé binnen. Opa Han posteert zich aan een tafeltje onder aan de trap en wil daar nooit meer weg. Het zal wel iets met de lengte van de rokjes van de bediening te maken hebben. Uiteindelijk belanden we met z’n allen weer in de bus. Alleen Gerrit en Leentje blijven achter. Gerrits moeder is overleden. Daarom overnachten ze in Krakow om de volgende dag terug te vliegen naar Nederland. Dit gaat niet van een leien dakje, want als ze volgende dag op het vliegveld staan, wordt dat plots ontruimd. Waarom?? Pas vele uren later komt het vliegverkeer weer op gang. Ze zijn op tijd thuis. Dan blijkt dat dat extra half uurtje ons toch opbreekt. We komen vlak voor Zakopane achter twee paardenkarren terecht. Zie die maar eens in te halen tijdens de spits. Dat valt niet mee. Paard zijn, is trouwens zwaar werk. De damp slaat ervan af. Stoom afblazen heet dat. Het wrange is dat de twee koetsiers op weg zijn naar hotel Bel Ami om ons later die avond rond te rijden. Het wordt dus snel eten om op tijd in het rijtuig plaats te nemen. De twee koetsiers die ons zoveel oponthoud bezorgden, kunnen samen met een collega, direct weer op huis aan. Te veel karren, of te weinig deelnemers. Het is maar hoe je bekijkt.  Daarentegen is bijna iedereen wel aanwezig in de karczma om een worst van buitengewone kwaliteit te nuttigen. De grill is groot, de bediening effectief en de muziek…..is er niet. Door Tim wel besteld, maar door de karczma vergeten vast te leggen. Ik denk niet dat iemand iets in de gaten heeft gehad.

 

De traditionele ‘Jarmarkt’ in Nowy Targ is dit keer erg klein uitgevallen. Er zijn maar weinig kooplui bereid gevonden om uitstekende lichaamsdelen te laten bevriezen. Ondanks het beperkte aantal kramen worden er weer grote aantallen schapenvachten gekocht. Ooit kocht iemand er eens 300 tegelijk en sindsdien lijkt het wel of iedereen probeert dit aantal te evenaren. Gelukkig kun je er tijdens de terugreis lekker op zitten en nemen ze derhalve weinig bagageruimte in. Dit jaar is Addy hoofd inkoop. Zij neemt een hele kudde mee naar huis. Veel skiërs benutten het mooie weer om de Kasprowy op te gaan. Je verwacht het niet, maar boven op tweeduizend meter hoogte zijn de omstandigheden ideaal. Minus 25, maar zonnig en windstil. Genieten! De volgende dag is dat wel anders. Dimitri en Iris gaan al om acht uur met de gondel omhoog, want dan is het lekker rustig. Boven is het echter koud, winderig en mistig. Dan heb je pech. De donderdagavond is de laatste avond in de hotels en hoewel we de vis uit het menu verwijderd hebben, gaan er toch veel mensen uit eten. Wonderbaarlijk genoeg komen we velen van jullie ’s avonds weer tegen in de bedrijfsruimte van het klimpark van Zakopane. Sebastiaan bestiert er een gezellig restaurantje waar je lekkere zapikanki kunt krijgen. Vorig jaar hebben we er nog worsten gegrild en was het wat krap. Maar na een ver-/ aanbouwing is er nu een riante ruimte gerealiseerd. De GU Gu bar. Veel lokale Polen komen hier na hun werk ’s avonds even bijpraten. Daar doen we graag aan mee. Vele interessante personen passeren de revue; de professor die in Leiden heeft gedoceerd en nog steeds een beetje Nederlands spreekt, de kunstenares die in Krakow woont en Hollanders ‘fucking’ aardig vindt. Het zijn haar woorden, maar ze bedoelt het goed. En natuurlijk hebben we elkaar ook weer heel veel te vertellen of uit te leggen. Voor sommige van ons wordt het goede gesprek wel heel laat afgesloten. Je maakt wat mee.

  

De laatste vrijdag is altijd een wat onrustige dag. Jan Groot werpt zich weer op als kassier. Iedereen betaalt keurig zijn barrekening bij Jan en samen met de inhoud van een rondgaande pet, levert dat bij de warme maaltijd een riante fooi op voor het personeel. Damian, Dennis en Arjan blijken met ondersteuning van Daan, de grootste potverteerders te zijn geweest. Ergens verbaast mij dat niets. Iedereen trekt erop uit om zijn ding te doen; boodschappen halen, voor de laatste keer skiën, een kopje thee drinken. De hele week al zit er een liedje in mijn hoofd, dat ik maar niet kwijtraak. Jullie kennen het wel; Wij zijn twee vriendjes, jij en ik, wij zijn ….etc etc. En dan zie ik Benno en Henk voor me, die samen, tegelijkertijd, ieder aan een kant, aan een reepje ham knabbelen. Kijk, dan ben je echte vrienden. De Hoveniers, Kruitbossen, en Pieriken laten deze vrijdag de boel al vrij vroeg ontploffen. Er voegen zich nog enkele Drenten bij het gezelschap en plotsklaps is het groot feest in de Seagrams. De naam Seagrams heb ik in dit verslag proberen te vermijden, maar ik ontkom er niet aan. Het is een van die plekken waar je altijd wel iemand uit ons gezelschap treft en waar het goed toeven is. Zo ook op deze laatste dag in Zakopane. Dorotka, de barvrouw, ziet het allemaal gebeuren, vindt het prachtig, maar is na ons vertrek wel aan vakantie toe. Manmoedig?! levert ze alle bestellingen op de juiste plek af, snijdt borden vol flinterdunne ham en verbaast zich over die gekke Hollandse muziek die massaal meegezongen wordt. Er wordt regelmatig aan een bel getrokken, want je moet toch van je zlotych af. Het is een feestelijke afsluiting van een mooie week.

Plotsklaps is het voorbij. Dat is ook goed, want de bagage moet de bus in. Dat is nog best lastig te organiseren, want het is heel veel. We passen al niet meer met z’n vieren in zo’n klein arrensleetje, maar nu begint het er ook al op te lijken dat we niet meer in een dubbeldekker passen. De gasten in hotel Patria worden om kwart voor zeven opgehaald. Dat is maar goed ook, want ziek en zeer hebben toegeslagen in dit hotel; Ronald doet een ziek vogeltje na, Jose heeft al twee dagen een wegtrekker, Anette hoest nog vrolijk in het rond na een dag bedrust. Dex is ook een beetje ziek, maar wordt goed verzorgd door zijn broertje, omdat mama Iris ook niet al te fris is. Eric ziet er echt uit als een slappe vaatdoek. Voeg daar Els bij met haar zere voeten en Angela met haar ontwrichte schouder en je hebt een heuse ziekenboeg. Aan het hotel heeft het echt niet gelegen. Dat heeft zich prima geweerd en daar is iedereen het over eens. Als het personeel van de Zonnebloem uiteindelijk iedereen de bus ingedragen heeft, kunnen we weg. We hebben nog wel te dealen met bevroren toiletten. Minus 21 graden kunnen ze echt niet hebben. De chauffeurs troosten zich met de gedachte dat de NS en Arriva de treinen de hele week hebben laten rijden met afgesloten(bevroren) toiletten. Anderhalve dag na thuiskomst waren de bus toiletten nog steeds bevroren. Het is goed weer om te rijden; droog, helder en rustig op de weg. Iedereen valt snel in slaap, hoewel een enkeling nog probeert om de reisleider een worst voor te houden. Hij hapt er niet in. Er wordt nog wat gediscussieerd over de betekenis van het woord ‘pigwowa’. Het blijkt kweepeer te betekenen. Met deze geruststellende wetenschap gaat iedereen onder zeil. Via een tussenstop bij een McDonalds en de Poort van Groningen, komen we behouden aan in respectievelijk Hoogkerk (9.45) en Den Oever (11.30) Gek, dat zo’n terugreis altijd zo snel voorbij is en dat zoveel mensen na aankomst zo snel zijn verdwenen. Ze beloven bijna allemaal om volgend jaar weer mee te gaan en dan vrienden en bekenden mee te brengen. Tja, eerst zien, dan geloven. De vakantie was weer een pracht. Allemaal bedankt en ook volgend jaar staan we weer tot jullie dienst.

Tim, Rob en Jan

Klik hier voor het foto-album

  

 

 

 

Keywords: Polen, Skireis, wintersport, lastminute, polentravel, zakopane, goedkope wintersport, polen, tatra, vakantie, ski, snowboard, skivakantie, Jastrzebianka, Jastrzebiaturnia, krupowki, Willa Orla, excursie, all-in, auschwitz, krakow, oost Europa, last minute, busreis, tatra gebergte, giewont, en nog meer keywords